Guguklu saat

Bazen diyor; sanki ortaçağda yaşıyorum şu hafif sarı-bulanık eski fotoğraflardaki gibi ve uzun fırfırlı elbiseler filan… Hiç sevmez oysa(nedense başka bir ülke oldu) Bir masa, mürekkepli arkası tüylü kalemler… Masa da büyük ama kahverengi ve de. Yerler ahşap. Arkada siyah kalın ciltli kitaplarla kaplı kocaman bir kitaplık. Belki bir şömine( yok burjuva değil J )oda 2. Katta. Pencereden bahçe görünüyor. Bahçede simsiyah bir at.

Bazen diyor; sanki çok eski bir zamana aidim. Ne bu metropol ne kentin ışıkları… Ben değilim diyor.

Fotoğrafta sırıtan bir kare. Sanki orayı kesince daha da güzelleşecek fotoğraf. Gitmesi  gerekiyor sanki ordan.

Bir kahve fincanı var elinde. Diğer elince gaz lambası görülmeyeni arıyor yine ona ait olmayan bir zaman diliminde.

Bu karanlık, bu ucu görünmeyen ağaçlarla kaplı orman, bu gece, sis hiç gitmiyor gözlerinden.

Gerçek gibi karanlığa kayıyor aniden ayağı… Gerçek gibi tutamıyor ayın gölgesinden kaçan ellerini. Işığa çeviremiyor bir türlü yüzünü.

Bir guguklu saat çalıyor kimse duymuyor.

değişir elbet birşeyler böyle kalmaz
merdivenleden çıkarken soluksuz kalırsın ya 7. kata gelirsin dayanamz dinlenirsin.. nefes nefese kalırsın...
ben 2. kattayım , elimden tutam sırtımı sıvazlayan zemin katta kaldı hatta bodrumda paslanmayı göze aldı..
cümleler yetersiz, kelimeler anlamsız.. zaman ve boşluk..
bir şarkıyla eskiler gelir dersin birinde defterin bi köşesine yazdığı şarkı sözünü yazan (breaking the habbit) arkadaşınız gelir,sizin gibi hiseden sizin gibi düşünen sizin gibi biri sanırsınızz ,hiç ayrılamaycakmış gibi gelir size o anlarda yaşadıklarınız , paylaştıklarınız ders sırasında yazarak tartıştıklarınız gelir aklınızın bi köşesine.. özlersiniz.. değişen anları alırısınız yanınıza..değişen paylaşımları...zamansızca dilinize ve beyninize takılan şarkı sözlerini...
ve dünya sabırsızca bekler sizi elinde milyonlarca küçük sürprizleriyle..

dünyanın en güzel cümlelerini kurmak istiyorum şimdi...

birden bire bişiler gelsin aklıma kalıcı olsun istiyorum...
bu dünyadan gitme waktim geldiğinde ardımdan bişiler bırakmak istiyorum...
o sayfaların arasına yeniden girmek istiyorum...

ruhumu bırakıyorum boşluğa şimdi ve bekliyorum ardımdan gelicek olan gölgeleri sayıyorum kapıyı açıp tek tek içeri buyur ediyorum...