"Başlangıçta ikisi de çok neşeliydi. Garın pastanesinde çay ve
poğaça ile kahvaltı etmişler ve birbirlerini ne çok özlediklerini söylemişlerdi
boyuna; aralarındaki "şeyi" söze dökmenin henüz başka bir yolu yoktu.
Böyledir bu işler, insanların birbirleriyle ilişkileri! Bir sözlük oluşturursun
ve konuşurken o sözlüğe bakarak konuşursun. "Sana fena halde aşığım
Çağla!" Eveet, şimdi bakalım bunu nasıl söyleyebiliriz... İşte burada:
"Benim için değerlisin Çağla."
Herkes Herkesle Dostmuş Gibi /
Barış Bıçakçı
-Daha ne
kadar kitaplarla yaşayacağız?
- Bilmiyorum,
sanırım ölene kadar.
Yazan bilir mi dokunduğu hayatların
o kitaplardan bu kadar etkilendiğini? Yazar bile değişir de sonunda, bilmez ki
okuyan hâlâ orada, o cümlelerin içinde ve yaşamakta.
Bir çay içimi kadar mı sürer hikâyenin aslı?
Yaşanılanları bir yerlere koymak gerekmiyor, asılı tutsan
olmuyor, uçup gitsin istiyorsun, şu karahindiba çiçeği gibi, üfle ve gitsin.
Bahar gelsin artık üfleyelim gitsin, geçsin, bitsin…
Biri de çıksın desin ki : “Kapat gözlerini balığım üzülme
sen. Bir gün elbet kurtulacağız cam çeperlerden”
Yazının şarkısı: Serdar Keskin- Kaçış
